نهِ ده

نوشته های محسن فینی زاده

نوشته های محسن فینی زاده







درباره من | ارتباط من | تلگرامم | توییترم
---------------------------------

۵۴ مطلب با موضوع «سینما و رسانه» ثبت شده است

از آنجایی که نقد منصفانه اقتضاء می کند قبل از آنکه آن یک بدی را بگویم بهتر است خوبی هایی که در ساخته چهارم ده نمکی  به چشم می خورد را بیان کرد.

اینکه قد و قامت رسوایی از سه گانه اخراجی ها بالاتر رفته است مخصوصا از اخراجی ها دو وسوم

اینکه فیلم نامه نسبتاً قابل قبولی را شاهد هستیم

اینکه مخاطب حس نزدیکی با فیلم بر قرار می کند

اینکه فیلم برداری کار در حد خوبی است و نما ها و زاویه ها دلچسب هستند

و از همه مهم تر شاید بعد از چندین وقت یک چهره خوب از روحانیت نشان دادن که نه مثل مارمولک حدود ها را بشکند و نه در مثل بعضی کار ها آنقدر کلیشه و حاشیه باشد که مخاطب ان را نچسب بداند.

تعریف خوب سینمایی بدون نقل مستقیم از عُرفا مانند آیت الله قاضی در روزگار ما شاید هنر کمی نباشد که ده نمکی نسبتا خوب این کار را کرده است

پایان خوب غیر کلیشه ایی و ساده

جریان ثابت و قابل اعتماد در فیلم

تکراری نبودن سکانس ها

و....

اما آن یک بدی که بیانش واجب است-کلمه بیان واجب بدین معنا است که شاید بدی ها و ضعف های دیگری باشد ولی بیانش آنقدر هم واجب نیست بلکه گفت خوبی ها برای پر مخاطب شدن کار واجب است- در به تصویر کشیدن افسانه-الناز شاکر دوست- نوعی از حد گذشتگی در آرایش و لباس ها-لباس در خانه- وجود دارد که در صورت نبود این قدر افراط هم کار از کیفیتش کاسته نمی شد اما وجود این صحنه ها قطعا مخالف جریان صحیحی است

ما به اندازه کافی در سالهای بعد از جنگ و مخصوصا در سالهای 76 به بعد شاهد شکسته شدن حریم های لباسی و آرایشی در کارهای سینمایی بوده ایم حال که یک کارگردان قطعا ارزشی، کار ارزشی با زحمت یکساله تولید می کند بهتر است در کنار نماد مرد مومن نماد یک زن مومن را هم قرار دهد و در نماد ها بد هم حدود حجاب و پوشش-داخل خانه- را هم در نظر بگیرد.


فیلمی که امسال چند سیمرغ گرفت، بهترین کارگردان، نقش مکمل، فیلمبردار و...

جدا از بحث سازنده و شخصیت تهی کننده و اصل فیلم موضوع مورد توجه در این فیلم جای بحث دارد.

ما حتی به محتوا و نقد هنری این اثر هم کار نداریم بحث بیشتر موضوع دانشجو و شخصیت و ساخت های یک دانشجو است.

اینکه چرا اثری از خانواده مریم در فیلم نیست و یا چرا اینقدر بازی آهنگرانی .... بجث یادداشت ما نیست، ما بیشتر به موضوع دانشجو در آثار سینمایی و نیز توجه و نگاه ها هنرمندان به بحث دانشجو وآثار خلق شده و مسیر آن ها به بهانه دربند خواهیم پرداخت.

فیلم دربند نگاه به دانشجودانشجو قشری بیش از 4میلیونی در جامعه ماست که با در نظر گرفتن خانواده ها شاید حدود یک سوم یا یک چهارم خانواده ایرانی در حال حاضر در گیر مشکلات و دغدغه های دانشجویی هستند، دغدغه هایی مشترک و تعاریفی خاص از این دوران

نگاه دوران سازندگی به دانشجو ، دخترانی با فکول های بیرون ومانتو هایی خاص، سریال هایی مانند در پناه تو و....

نمایش روابط عاطفی در دانشگاه ها، آنقدر بی توجه به دغدغه اصلی ساخته شد که گاهاَ این موضوعات جای نگرش مردم را گرفت، اینکه هر دانشجویی در محیط دانشگاه یکی دیگر را بار یازدواج می خواهد و گاهاً رقابت عشقی به وجود می آید کمکم این باور را تلقیق کرد پس علم کجاست....

جای امسال علم الهدی ها در این دانشگاه کجاست...

در دروان اصلاحات موضوع ازداواج کم کم به رابطه نزدیک شد، رابطه ها و شوخی ها، ساخته هایی که مانند نگرش هم خانه بودند، ساخته هایی در آن ازدواج به شوخی گرفته شد، ازدواج هایی برای یک وام ...

اما در دروان دولت نهم و دهم باز هم به دغدغه اصلی دانشجو نگاه نشد، هرچند کارهایی مانند دربند باز به دغدغه های حقیقی نزدیک تر هستند اما بازهم سوال اینجاست احمدی روشن در سینمای ما جاست

ساخت ضعیف درمورد شهید علم الهدی آن هم نه با تاکی الکویی بلکه بیشتر آرمانی غیر الگویی قطعا توقع و نیاز های حقیقی را بر طرف نمی کند.

عدم نگاه به سبک زندگی و حتی تعریف حیقیقی سبک ز ندگی دانشجو مسلمان همچنان در جامعه و در هنر نمایان است.

پرانتز هایی به وسعت تمام عمر سینما باز است و کارهایی قویی برای این قشر آینده ساز با پایه های دینی و سبک صحصح زندگی دانشجویی می طلبد


جشنواره ای ای که توسط دولت روحانی تعطیل شد نه دی هشتاد و هشت www.881009.ir

از سال 89 جشنواره دانشجویی در فاصله زمانی 9 دی ماه تا 22 بهمن ماه در بخش های مختلف از جمله وبلاگ و پوستر با هدفپاسداشت حماسه 9دی و 22 بهمن به منظور ورود فعال دانشجویان در فضای مجازی برگزار می شد.

در سال 91 در سومین دوره این جشنواره که توسط وزارت علوم برگزار شد 600 اثر در محورهای وبلاگ نویسی،  طراحی پوستر و طراحی پس زمینه به دبیرخانه جشنوارهارسال شد.

اما این جشنواره امسال برگزار نشد.

بدون شک دلایل تعطیلی این جشنواره موارد ذیل نبود و نیست:

-         حاضرین در مسئولیت وزارت علوم خودشان هیچ از 9دی و حماسه آن خوششان نمی آید.

-         معاون وزیر فعلی و گزینه پیشنهادی قبلی وزارت خود از اتش بیار های فتنه بوده است.

-         حاضرین در مسئولیت های مختلف وزارت ....

بازتاب این یادداشت در سایت جهان نیوز (لینک)

بازتاب این یادداشت در سایت رهیاب نیوز (لینک)

آقای میرکریمی خسته نباشید نه دی هشتاد و هشت www.881009.irچهارشنبه با دوتا از رفقا رفته بودیم سینما برای دیدن فیلم "خسته نباشید" جدا از جلوه های صوت و تصویر فیلم که به واقع از تصویر برداری و کادر بندی خوبی برخوردار بود به جنسی از محتوا پرداخته بود که فقط از میرکریمی و کار هایی که او در آن نقش قویی دارد برمی آید.

ساخته زیبای خود میرکریمی برای معماری و فرهنگ غنی ایرانی به واقع نما خوب و عالی است که در سینما ما جای آن واقعا خالی بود.

یه حبه قند اثر قبلی میر کریمی که به نمایش هنرمندانه یزد و مردمش می پرداخت و در اثر جدید که این بار میر کریمی تهیه کننده است به سراغ کرمان رفته اند و در قالب چند بازیگر نه چندان معروف با بازی گیری خوب کارگردان ها این فیلم نمایی قابل قبول از کویر کرمان به نمایش می گذارد.

آثاری که به جای چهره بازیگر محور بود محتوا محور است و به جای فلسفه زدگی در آن زیبایی ها الهی و مردمی به نمایش در می آید.

نکته خوب دیگر این اثر که باید آن را در طرح آن دید وجود زبان انگلیسی و حضور دو نفر توریست در قلب کار است، ویژگی که اگر حضرات فرهنگی قدری اعتدال داشته باشند باعث می شود بتوانند این کار را در فضای خارج از کشور هم اکران کنند و در جشنواره ها هم به نمایش بگذارند.

وجود خانواده شهدا، نسل امروز جوان کشور، پاسخ ها متعدد به نا امن بودن ایران، حضور معلم، مهندس، پلیس و.. ان هم از جنس خوبش، جوان در مقابل جوان ویژگی هایی است که این اثر را بدون شک در رده ای بالا تر از انخرین فیلم ارسالی به اسکار قرار می دهد.

تعدد مجموعه های فرهنگی و تشکیل نهاد های موازی که مستقیم و غیر مستقیم به بخش های مختلف وابسته هستند از بُعد های مختلف قابل بررسی است.

نگاه مقام معظم رهبری به مولفه فرهنگ به عنوان یک سیستم و نیاز به مهندسی فرهنگی در سطح جامعه و نظر ایشان مبنی با تمرکز در سطح کلان مدیریت فرهنگی موضعی است که در بیانات ایشان به وضوح مشخص است.

وقتی نهاد های مختلف برای یک موضوع مثلا بحث جنگ نرم و یا فضای مجازی هر کدام مستقل اقدام به تشکیل تشکیلاتی می کنند، این امر تا حدی پیش می رود که گاها در یک نهاد در دو استان همجوار دو تشکیلات راه اندازی می کند.

تعدد این گروه ها و نهاد ها و مراکز به اصلاح اندیشه ای که اکثر کارهای موازی و در سطح پایین انجام می دهند نه اینکه تا به حال کار اثر گذاری را در پی نداشته بلکه با تمرکز بیش از حد سرمایه نیروی انسانی و مالی سبب صرف بی مورد این منابع در موضوعات تکراری شده است.

جالب آنکه هر کدام از این نهاد ها خود را خالص و بهترین مجموعه می دانند و با انتخاب یک جمله از بزرگان در مورد خودشان و نهادشان که در تاریخ خاصی و تبلیغ آن به نوعی خود را از هرگونه پرسشگری از سوی دیگران و پاسخگویی از سوی خودشان دور نگه می دارند.

ویا مثلا در موضوع اولویت های فرهنگی کشور، چندین نقشه راه و مهندسی فرهنگی وجود دارد با این حال نهاد ها به جای ترتیب اثر دادن به آن هر روز یک کارگروه تعیین اولویت تشکیل می دهند.

در کشور مهندسی فرهنگی توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی تدوین شده است نهاد های دولتی و غیر دولتی به جای جامع عمل پوشاندن به آن هر کدام با تشکیل کارگروه هایی از اول اولویت ها بررسی می کنند این امر جدا از اینکه سبب هزینه زمانی و مالی و نیرو انسانی متخصص می شود با تفاوت نظر سبب به وجود آمدن راهبرد های سلیقه ای نیز می شود.

وجود مجموعه های فرهنگی به این شیوه یادآور آیه 34 سوره روم است که با هم اختلاف می کنند و هر کدام به آن چیزی که دارند دل خوش هستند.

در مسیر  فرهنگی نگاه سیستمی به آن به این معنی است که هر کدام از نهاد ها باید مسئول بخشی از کار باشند مثل فلان نهاد متولی امور هنری با نگاه به طراحی لباس است و یا فلان بخش در موضوع پرورش نیرو برای تولید فیلم مشغول است، اما در کشور ما متاسفانه همه مشغول همه کار هستند و هیچ کس کار خاصی انجام نمی دهد، 

این عدم هماهنگی ریشه در قوانین و راهبرد ها ندارد چون در حال حاضر تقسیم کار وجود دارد بلکه ریشه اصلی در اجرایی کردن این تقسیم کار است، میل عجیب همه دستگاه ها به گزارش کار و و ویترینی کار کردن همه را از انجام وظیفه اصلی دور کرده است.

البته این تذکر به معنی یک دست شدن در اجرا نیست. بلکه هدف آن جلوگیری از موازی کار و سلیقه ای کار کردن نهاد های اصلی فرهنگی کشور می باشد

لزوم توجه به رسانه های کوچک نه دی هشتاد وهشت محسن فینی زاده 881009.irجریان سازی رسانه اعم از رسانه هایی از لحاظ قالب و یا مخاطب کوچک یا بزرگ هستند- به عنوان مقدمات حرکت های بزرگ در سطح جامعه امری بدیهی است اما بایستی طریق حرکت آن و مسیر حرکت آن مشخص شود.

  رسانه ای به نام پیامبر (بخش اول، اهمیت) نه دی هشتاد وهشت محسن فینی زاده 881009.irقرآن پیامبر را  اسوه حسنه  معرفی میکند و به حضرت می فرماید اگر نبود اخلاق خوبت  که خداوند به ایشان عطا کرده است- مردم از دورت دور می شدن .

بدون شک نگاه به شخصیت عظیم پیامبر اسلام موضوعی ژرف و با وسعتی وصف ناپذیر است اما نکته ای که نویسنده سعی دارد در این یادداشت به آن بپردازد شخصیت حضرت است که به رسانه ای تبدیل شد که در آن روز های جاهلیت در مدت کوتاهی چنان فتوحاتی در دل های مردم دوران جاهلیت حجاز بدست آورد که بدون شک با استفاده از قویی ترین رسانه های امروزی نمی توان این کار را کرد

سینمای حال حاضر ما از چند بخش تشکیل شده است

بخش اول: دولتی ساز ها هستند که با بودجه های مستقیم و غیر مستقیم دولت می سازند که منبع مالی آنها پول نفتی است که از محل فروش نفت به ترکیه و هند و... می گیریم، و ضمنا یک وقت فکر نکنید با پول دولت فیلم در مورد ارزش ها ساخته می شود -باور ندارید بروید فیلم هایی که حمایت می شوند را نگاه کنید گویا یکی از معیار ها حمایت این است که یه دوتا فحش آبدار به ارزش ها بدهند مثالش یک خانواده محترم که با پول .... ساخته شد-

بخش دوم: جشنواره است که حتی تندیس آن هم چینی است البته نه از نوع چینی درجه یک از نوع چینی لب پر شده

بخش سوم: حضرات روشن فکر هستند که آرزوی انها این است که یا جنیفر بشوند تا تام کروز و به از نظر انها بزرگ ترین مشکل سینما ما وجود روسری است برای همین هم هر روز سعی می کنند از عقب و جلو ان را کوچکتر کنند

بخش چهارم: مدیران فرهنگی هستند که از ماشین محل زندگی و دیش های.... می شود فهمید نسبت انها با انقلاب و اسلام صرفا یک نسبت پولی است

بخش آخر و تنها بخش اسلامی و انقلابی سینما ما این چند نفر تماشا چی بودند که یا با سینما قهر کردند و یا آنقدر به خوردشان فیلمهای بی سر وته دختر وپسری و یا فلسفه غرب دادیم که انها هم دارند مثل چهار بخش قبلی می شوند.

البته ما قصد جسارت به محدود انسان های اسلامی چهار بخش اول نداریم اما اگر یک انسان حدودا منصف هم پیدا شود و یک نگاهی به فیلم های تولید 74 و یا 75 به بعد بندازد می بیند که....

نه دی هشتاد وهشت محسن فینی زاده 881009.ir مسجد و رسانهدر یادداشتی با عنوان مسجد؛ امام خمینی؛ نیاز امروز  به اهمیت و جایگاه مسجد در اسلام و انقلاب با تکیه به تفکرات امام خمینی پرداختیم در این یادداشت به اهمیت فعالیت رسانه ای با محور مساجد که علا رقم حرکت های چند سال اخیر زیاد مورد توجه نبود است را بیان کنیم.

چند سالی هست که مردم عادت کرده اند در رمضان و عید و گاهی مناسبتهای دیگر شاهد سریالی هایی باشند که به سریال های مناسبتی معرف شده است، سریال هایی که برای خودش سبک کاری مستقلی دارد چه در فیلم نامه و چه در ساخت.

مناسبتی که قرار است در آن سریال پخش شود به شدت روی موضوع آن تاثیر دارد، این تاثیر هم در محتوا -مانند رمضان که چند سالی همیشه یک سریال مربوط به مرگ و حیات بعد از مرگ مهمانش بود.-و هم در طول زمان سریال - اینکه سریال 29 قسمت(طنز ها 25 یا 24 قسمت) برای رمضان و 10 یا 11 قسمت برای محرم و... -بوده است.

جدا از اینکه به صورت کلی اعتیاد و عادت دادن مردم به سریال خوب است یا نه و اینکه اگر صدا و سیما موفق به جذب مخاطب نشود مخاطب جذب سریال های در حال پخش از ماهواره می شود و بر فرض واجب بودن پخش سریال یک پیشنهاد ساده و تکراری برای اهالی هنر و سازنده ها و مدیری سیما وجود دارد و آن اینکه به جای اینکه به تصویر سازی خیال نویسنده از یک ماجرای غیر واقعی به پردازید قدری رو به حقیقت و اتفاقات حقیقی بیاورید.

ساخت مجموعه هایی ارزشی و مبتنی بر حقیقت های دفاع مقدس هم بعد جذاب سریالی دارد و هم بعد آموزنده.

اینکه ما هنوز از بسیاری از شخصیت های حقیقی و اسطوره جنگ کاری در خورد تجوه ایی نساختیم بر کسی پوشیده نیست، اما اینکه دفاع مقدس که بخش اعظمی از ارزش ها را در خود جا داده است چرا جایی در سریال های مناسبتی ندارد جای سوال است.

البته نکته اصلی این است که سریال ساخته شد بایستی بر مبنای حقیقت جنگ باشد و به قول آن شهید بزرگورا جنگ را درست بگوییم نه درشت و یا از سوی دیگر جدیدا دیده شده است وقتی می خواهند از جنگ کار بسازند به جای اینکه به سراغ افراد مطلع و داستان های واقعی بروند به سراغ نویسنده های خیال پرداز می روند و که در تصویر جنگ هم صحنه ایی دختر و پسری نشان می دهند که گویا همه برای دست پیدا کردن به یک دختر به میدان جنگ رفته بودند نه دفاع از اب خاک و ناموس... که البته در خود جنگ حوادثی حیقیقی وجود دارد که در صورت پرداختن به آن هم نیاز مند این نخواهیم بود برای 30 قسمتی کردن سریال به اصطلاح به آن آب ببندیم و هم به ارزش های که بایستی به آنها پرداخت شود، پرداخته ایم.

از سوی دیگر تجربه های موفقی مانند مختار نامه که شاید پاسخی روشن به ارتقاء ساخت مجموعه هایی تمام حرفه ایی و نیز مبتی با تاریخ اسلام و از سوی دیگر مورد توجه بسیار مخاطبین در داخل و خارج ایران حتما دلیلی می شود بر اینکه به جای ساخت 3 یا 4 سریال برای یک مناسبت، یک سریال ساخت شود و با بودجه 4 سریال ولی در حد قابل قبول و مبتنی بر واقعیت.

نکته آخر که بایستی چه در موضوع سریال های مناسبتی مورد توجه قرار گیرد و هم در خارج از این زمان جای طنز اسلامی و یا به اصطلاح خنده حلال در سریال های ما به شدت خالی است، متاسفانه اکثر سریال های طنز ما بر پایه تمسخر و بی احترامی بنا نهاده شد است که امید دارد شاید یک نکته مثبت را در ذهن مخاطب به وجود بیاورد.

 به بیان بهتر این قبیل سریال ها برای جا انداختن غلط بودن یک عمل بقیه اخلاق را زیر پای می گذارند، طنز مبنتی بر تمسخر و تحقیر قطعا طنز اسلامی نیست، می شود با ساخت دهی به اتفاقاتی درست هم جنبه طنز را حفظ کرد هم حدود اخلاق را.

برای مثال بد نیست سریالی ساخت شود که در هر قسمت به یک حادثه طنز دوران جنگ بپردازد، اتفاقاتی که امروز به صورت کتاب در آمده است و فقط بایستی تبدیل به سریال شود 2 یا 3 سه اتفاق به راحتی محتوای 30 تا 40 دقیق سریال را تامین می کند تا در کنار سرگرمی هم ارزش ها و اخلاق زیر پا گذاشته نشود و هم الگو سازی شود و هم در کنار نقل طنز به چهره پردازی شخصیت و الگو های دفاع مقدس پرداخته شود از سویی ان موضوع ارزشی و اخلاقی هم بیان شود.

جای خالی محتوای ارزشی و دینی همیشه در تولیدات فیلم و سریال مشاهد می شود این در حالی است که مردم نشان داده اند وقتی مجموعه ایی خوش ساخت با محتوای دینی برای آن ها به نمایش در می اید چه استقبال خوبی از خودشان نشان می دهند.

شاید بسیاری از سریال های سالهای دور فراموش شده باشد اما هنوز از سریال امام علی علیه السلام، سیمرغ و... حرف بر زبان ها جاری است...