نهِ ده

نوشته های محسن فینی زاده برای «محتوا» در بستر فضای مجازی

نوشته های محسن فینی زاده برای «محتوا» در بستر فضای مجازی

۱۴۴ مطلب با موضوع «مذهبی و اعتقادی» ثبت شده است

باز هم از بهشت می گویم

از همان بوی خوش که در جنوب بود البته بسیار خوش بو تر

از بهشتی در خراسان، در مشهد

دوستان پارسی نامه ای عنوان یادداشت قبلی من را در پارسی نامه عوض کردند اما عنوان زیبایی گذاشتند برای همین هم عنوان این یادداشت را شبیه همان انتخاب کردم، بوی بهشت ... بوی رضاست

حرف ساده است

نکند چشم هایت را ببندی، اصلا اینجا باید نظر بازی کنی

عاشق، رند ، نظر بازم می گویم فاش                   تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام

نظربازی کن با صحن و سرای آقا ، با گنبد و بارگاه، شمس الشموس، قریب توس، امام رئوف

با من بیا

از باب رضا می آیی یا باب جواد فرقی ندارد، اصلا از هر دربی که می خواهی بیا، قرار ما صحن مسجد گوهر شاد

این یک سر است، این گنبد آقا از صحن گوهر شاد دیدنی تر است، علت را نمی دانم، شاید چون خون شهید در آن ریخته شده یا شاید هم برای ما اینگونه است

برو کنار ورودی سمت چپ

رو به گنبد

اول سرت را پایین نگه دار

آرام آرام سرت را بالا بگیر

زیر لب بگو، یا امام رئوف به حق انسیه حورا

چشمت که افتاد به گنبد، هرچه قدر خواستی ، نظر بازی کن، ببین حالش را ببر

 

هر چه خاصی به آقا بگو

از دنیا از آخرت از اینکه دلت برایش تنگ شده، از بوی دود از بوی بهشت، از خودت از زمین از آسمان ، از مردم مظلوم جهان

حرفهایت که تمام شد

دوباره سرت را پایین بینداز

با من زمزمه کن

آقا جان شما این صحن و سرا دارید اما روی ما سیاه که نتوانستیم برا بقیع صحن سرا بسازیم.....

حالا بقیه روضه را خودت بخوان

فقط یک حرف خصوصی، هر روضه خواستی خوانی ، بخوان فقط روضه مادرجانشان را یا نخوان یا حرفی از چادر خاکی و کوچه نزن

آقا جان ما خیلی به مادرشان ارادت دارند

با من بیا برو داخل، کسی را هل نده، جا نزن، آقا هست به همه می رسد

در و دیوار حرم را ببوس، باور کن به بهشت قدم گذاشته ای

دیگر خودت می دانی با حضرت رضا(علیه السلام(

اگر دل الان هم از را دور برای حضرتش تنگ شده و هوای مشهد گرفته، رو کن به مشهد زضا با من بخوان: السلام علیک یا علی بن موسی رضا

زیارت قبول

یک سوال ساده:اگر حالا قرار باشد بمیری و فقط یک کار بتوانی انجام دهی، آن کار چست؟

 بیایید از عقبتر شروع کنیم، سوال ساده تر بپرسم

شما فکر میکنید کی بمیرید؟

چند سال و یا ند ماه و یا چند روز بعد؟

هیچ به این فکر کرده اید که شاید امروز یا فردا بمیرید؟

یا گمان می منید حالا، حالاها زنده هستند

چرا این فکر در ذهنمان هست، یا بهتر بگویم چرا از حقیقیت مرگ فرار می کنیم و با اینکه می دانیم هست و ممکن است هر لحظه آخرین لحظه زندگی م باشد بازهم آن را جدی نمی گیریم

بعضی میگویند ما جوان هستیم، از ایشان سوال میکنم مگر در محله یا خیابان شما اعلامیه جوانها 20 یا 30 ساله  نیست، مگر آنها فکر می کردند قرار است بمیرند

بعضی می کویند ما نوجوان هستیم، نوجوان که جای خود دارد کودک و حتی نوزاد ها هم می میرند، انه هم بدون اطلاع قبلی

چون سالم هستیم و چون جوان هستیم دلیل نمی شود فردا یا همین امروز زنده باشیم

این امید به زندگی در هست، تا به حالا  به یک مسن بیمار برخوردی، با اینکه دیگر مشخص است زیاد زنده نمی ماند ولیبازهم حرف از آینده 10 ساله می زند، می گوید عروسی نوه را ببینم و....

دیدی این فرار از مرگ ربطی به سن یا سلامتی ندارد، بیشتر ربط به این دارد که ما آماده نیستیم، آن قدر در این دنیا چیز ساخته ایم که دلمان نمی آید برویم، یا چون چیزی برای آخرت فراهم نکردیده ایم، امیدی به انجا نداریم، در کل چون دنیا مان بهتر از آنخرت است می خواهیم بمانیم اینجا و یا چون غافل از این هستیم که ما برای آنجا هستیم

برگردیم به سوالامان:اگر حالا قرار باشد بمیری و فقط یک کار بتوانی انجام دهی، آن کار چست؟

دوستان جواب دادند، هرکدام حرفی زدند  می توانی روی روی نظرات یا لینک "حرفی زدند" وآنها را بخوانی

یکی از حرم گفت، یکی از استغفار، یکی از کگربلا، یکی از کارهای نیم تمام گفت و...

حالا سوال اینجاست خوب چرا ما صبرکنیم تا آن وقت برسد ین کارها را انجام دیم، از همین لحظه فکر کن امروز آخریم روز است ، اینجوری زندگی کن

جور برنامه ریزی کن که هر روز کارش انجام شود تا کار برای فردا که تو نیستی نماند، به کسی نداشته باش ف هیچ وقت آخر فردا نیستی که بدیی ات را بدهی، از کسی غیبت نکنف به کسی تهمت یا افترا نبند، فردایی وجود ندارد که تو حلالیت بخواهیی، اگر کسی کمک خواست به او کمک کن ، فردا که تو مردی می گوید آخرین روز زندگی اش هم دست از کمک بر نداشتف نمازت را درست بخوان اخرین نماز است، کربلا و مشهد نمی توانی بروی باشد بعد از هر نمازت سلام از دور که می توانی بدهی ، زیارت عاشورا که می توانی بخوانی، خوب هر روز آخر زندگی همین کار را بکن، به خانواده ات سخت نگیر ، یادت باشد روز است، هر روز روز آخرست

حلال شروع کن، فقط وقتی خواستی شروع کنی روز به قبله بایست و به امام حسین، به این فرزند شهید پیامبر، مرتضی و سید نسا سلام بده، بعد روز به مشهد به ایست به امام رعوف یلام بده دوباره رو به قبله به صاحب زمانت سلام بده

بعد شروع کن، همین

آخرین روز زندگی ات مبارک، اولین را ه سعادت مبارک، به بهشت خوش آمدی، وسلام امنین

آمار نشان که در سال 75 76 در مدارس دخترانه ، 75% دانش آموزان در سه پایه از حجاب کامل یعنی چادر استفاده می کردند و فقط نیمی از 25%  غیر چادری بد حجاب بودند. (آنهم در بیرون مدرسه)

اما در سال 81 این آمار کاملاً بلعکس شد به صورتی که فقط 35% دختران در مدارس از چادر استفاده می کردند و 65% مانتویی و نیمی از کل دختران محصل این سال بد حجاب بودند.

 اما در سال 83- 84  در مدارس تهران طی آمار غیر رسمی (که انشاءا... تأیید نشود) 85% دختران در سه پایه در کل استان تهران بدون چادر و بیش از34% دختران تهرانی محصل بد حجاب هستند

اما چرا ، مگر اینها همان دختران و یا خواهران و یا فرزندان آن دختران 10 سال پیش نیستند ؟!...

شاید اینها همان دخترانی باشند که وقتی 7 ساله بودند پدر و مادرانشان می گفتند: بچه هستند تحمل چادر را ندارند و نماز هم برایشان زود است ، از دین زده می شوند.

وقتی 8 ساله شدند والدین آنها باز گفتند: حالا مانده تا 9 سال ، هر وقت 9 ساله شدند هم چادر می پوشند و هم نماز می خوانند و هم....

وقتی 9 ساله شدند گفتند(والدین آنها): حجاب که چادر نیست باید حجم بدن معلوم نباشد، نماز هم  کمک می خوانند ، صبر کنید ، در دین که اجباری نیست؟!...

اما حال آنها نه 9 و یا 10 ساله بلکه 17 ، 18 و... ساله اند و در آینده مادران فرزندان ما ، اما نه چادر دارند نه حجاب ، با مانتو هایی (یا بهتر بگویم با پیراهن هایی که 4 یا 5 سانتی متر از پیراهن مردانه گاهاً- بلند تر است) می گردند و باز هم ما دین را با نظر خودمان عمل می کنیم نه با بیان اسلام.

مگر حالا از دین خوششان می آید ، که شما به بهانه دین از دین دورشان کردید .

و یقین دارم این پدر و مادر های  بازهم به بهانه دل سوز و....  توجیه هایی دارند،

دسترسي به صفحات: ۱ - ۲ - ۳ - ۴ - ۵ - . . . - ۱۱ - ۱۲ - ۱۳ - ۱۴ - ۱۵ -